w jego lesie mieszkali rosjanie

Z tego co wiem to w tym lesie na 100 % mieszkali żołnierze. Rosjanie mieli takie drewniane domki w lesie (wycieli prawie pół lasu żeby je zrobić, mieszkali tam ok. 3 tygodnie potem dowiedzieli się ze w Szemudzie są Niemcy, Rosjanie ''złapali'' ich na grabowcu i tam była ponoć strzelanina. Wszedłem na strych dziadka i znalazłem niemiecki bagnet, rosyjską ładownice i wiem gdzie w stawie jest karabin. zapomniałem dodać że jak odjechali z tego lasu to swoje domki wypchali amunicją i podpalili. potem rodzina mojego dziadka poszła gasić las.

Teraz pozostawała już tylko nadzieja na szybkie odmaszerowanie dywizji w kierunku północno-zachodnim, co umożliwiłoby dotarcie szerokim łukiem przez Sianowo i Łebno do Szemudu, aby następnie stamtąd jakoś przedostać się do Gdyni. Do natychmiastowego wymarszu była jednak gotowa tylko 227 dywizja piechoty. Miała ona szczęście, ponieważ 10.3. droga przez Kielno do Bojana nie była jeszcze zajęta przez wroga. Teren wokół Bojana, jako część nowej linii frontu wokół Gdyni i Gdańska został osiągnięty i obsadzony 11 marca. Przez okres jednego tygodnia stanowił on centrum sił obrony, po jego stracie Sowietom udało się przebić do morza między Gdynią a Sopotem i tym samym rozdzielić 2 armię.

Natomiast większość pojazdów pancernych jeszcze 10 marca z rana pozostawała unieruchomiona z powodu pustych zbiorników paliwa na drodze z Bytowa do Kartuz. Rosjanie coraz bardziej zacieśniali krąg od strony zachodniej! Pozostające w Kartuzach jednostki 4 dywizji pancernej otrzymały teraz rozkaz odwrotu drogą prowadzącą przez Kartuzy-Kobysewo-Wilanowo-Łebno-Szemud-Kamień-Koleczkowo, gdyż jedynie ona dawała nadzieję na wydostanie się z tego kotła. Miały one przenieść się w okolice Koleczkowa.

10 marca o 5 rano zmotoryzowane części oddziałów pojawiły się na trasie między Łebnem a Kamieniem, o 17.15 pierwsze pojazdy pancerne dotarły do Szemudu, 21 z nich musiało jednak zostać pozostawione między Łebnem a Szemudem.

Drogą radiową dywizja nadawała komunikat z nowej pozycji bojowej w Łężycach: „Wróg w Kielnie!” Jednak jeszcze 11.3. większość pojazdów pancernych była jeszcze unieruchomiona, pojazdy pancerne dwóch dywizji pancernych 2 Armii stały unieruchomione z dala od linii frontu w lasach między Kartuzami a Szemudem! Sytuacja była rozpaczliwa – i tutaj wydarzył się cud. Dwie ciężarówki załadowane kanistrami z benzyną wyruszyły z Gdyni i zdołały przedrzeć się przez lasy do unieruchomionych w okolicy Kobysewa pojazdów. Dzięki pełnej poświecenia obronie Szemudu przez czołgi 4 dywizji pancernej pod dowództwem Hauptmanna Lange oraz benzynie, która 12 marca dotarła również do Szemudu, do południa 13 marca udało się zatankować pozostałe pojazdy pancerne. 13 marca o godz. 12.20 przekroczyły one niemiecką linię obrony w okolicy Koleczkowa.

Udało im się wydostać z tego kotła dosłownie w ostatnim momencie – chwilę potem sowieckie oddziały pancerne szturmem zaatakowały Koleczkowo od strony północno-zachodniej i doprowadziły do zamknięcia się kleszczy.