Jeszcze raz cofnijmy się nieco w czasie. Wobec zdecydowanej przewagi nieprzyjaciela, po przeanalizowaniu raportów otrzymanych od dowódców poszczególnych punktów oporu, pułkownik Dąbek - dowódca Lądowej Obrony Wybrzeża, zdecydował się oddać Gdynię i Oksywie, po czym uderzyć na Puck i zdobyć Płytę Pucką. Nastepnie, wykorzystując ukształtowanie terenu, chciał zbudować ciąg pozycji obronnych nad Jeziorem Żarnowieckim, rzeką Piaśnicą, na wybrzeżu morskim i w bagnach rzeki Redy, by po połączeniu swych sił z załogą Półwyspu Helskiego stworzyć jeden ośrodek oporu. Dlatego jeszcze 10 i 11 września Dąbek przegrupował wojsko. Jednak ofensywa zaplanowana na następny dzień nie powiodła się. Niemcy, dysponując silniejszymi oddziałami, po zajęciu miejscowości Kazimierz na Kępie Oksywskiej zagrozili tyłom Dąbka, zmuszając obrońców do odwrotu i koncentracji wszystkich wojsk na Kępie Oksywskiej. Pułkownik Dąbek był przekonany o swej bezsilności. Nie mógł już poderwać do walki zmęczonych podkomendnych, którzy z coraz mniejszym zapałem szli do boju. Rozumiał, że koniec walki jest bliski. 12 września, podczas kontaktu przy uzyciu dalekopisu, pułkownik Dąbek zameldował admirałowi Unrugowi, że Gdynia została już opuszczona, a polskie wojska musiały wycofać się na wzgórze oksywskie (14 września oddziały niemieckie wkroczyły do miasta). Dąbek postanowił bronić się na nowych pozycjach tak długo, jak to tylko będzie mozliwe.